او عمر خود را صرف تلخيص تاريخها و نوشتن لغتنامه كرد. نام او به خاطر واژهنامهٴ مفصل و جامعش به نام لسانالعرب جاوداني شده است. اين كتاب شامل لب مطالب كتاب الجمهره في اللغة ابن دريد (نيمهٴ اول سدهٴ دهم)، و الكتابالمحكم و المحيط الاٴعظم ابن سيده (نيمهٴ دوم سدهٴ يازدهم)، و خيلي جامعتر از آنهاست. او تاريخ دمشق ابن عساكر، تاريخ ابن سمعاني، عقدالفريد
ابن عبدربه و اغاني ابوالفرج اصفهاني و غيره را تلخيص كرد. ممكن است او
جامع مفردات الادويه و الاغذيه ابن بيطار را هم تلخيص كرده باشد. مجموعهاي هم دربارهٴ شب و روز تأليف كرد به نام نثارالاٴزهار في الليل و النهار.
¿ يادداشتهاي مربوط به ريموندو مارتين، سنت پتر پاسكال، رامون لول، ريكولدوي مونته كاسينويي، بيكن، و صفيالدين.
ي. سانسكريتي
¿ يادداشت مربوط به پادوا.
يا. چيني
تائي تئونگ1
در يونگ چيا واقع در ايالت چكيانگ زاده شد، حكمران تئائي چو در چكيانگ در زمان سلسلهٴ سونگ. پس از رانده شدن آن سلسله توسط مغول در 1275، از مشاغل دولتي كناره گرفت. زبانشناس چيني. پس از 1275، كتابي در باب شش طبقه حروفِ چيني برحسب منشأ آنها نوشت به نام ليو شو كو2 (تصويري، اخباري، تركيبهاي دلالتكننده، آوايي، اختياري، تحريفشده). اين شش طبقه را نبايد با شش صورت اشتباه كرد، كه به شش طريق نوشتن يك حرف مربوط ميشود (طغرا، ديواني، راست، شكسته، مُذّهب، سبك چاپي متداول در زمان سلسلهٴ سونگ).
يب. مغولي
¿ يادداشتهاي مربوط به قوبيلاي قاآن، روبروكي، و جوواني مونته كوروينويي.
فاگسپا3
راهب بودايي تبتي، كه در 1279، درگذشت.